In den beginnen was er Tao. Het allesomvattende niets. Het is alles waaruit alles bestaat, zowel materie als energie. En het is alles wat niet is.

Het is één van de moeilijkste begrippen om uit te leggen in de theorie van de Chinese Geneeskunde. Lao Tse heeft het lang geleden al geprobeerd. En aangezien hij een dieper begrip van Tao had dan ik, zal ik hem hier citeren (uit de vertaling van John Willemsens):

Het Tao dat genoemd wordt, is niet het eeuwige Tao,
want de namen die wij noemen zijn geen eeuwige namen.
Hemel en Aarde zijn naamloos geboren:
noemen is enkel de moeder der dingen.
Wie geen verlangens koestert, aanschouwt hun mysterie;
wie wel verlangens koestert, aanschouwt hun gedaante.
De twee zijn in wezen hetzelfde;
pas dan krijgen elk een eigen naam.
We zouden beiden een mysterie kunnen noemen
en nog geheimzinniger is de poort aller mysteriën.

Waarmee Lao Tse onder andere wil aangeven dat het benoemen van Tao zowel een deel van Tao is als dat Tao niet te benoemen valt. We proberen iets te beschrijven wat voor een groot deel buiten onze waarneming en zelfs buiten ons voorstellingsvermogen valt. Om toch wat duidelijkheid te creëren zegt hij ook:

Tao maakt één
Eén maakt twee
Twee maakt drie
Drie maakt de tienduizend dingen.

In den beginne was er Tao. Dit was het één. Toen dit gescheiden werd ontstonden Ruimte (Yin) en Tijd (Yang). Dit zijn de twee. Met Yin en Yang geef je een beschrijving van alles dat er is. Dit is een statische beschrijving, een foto zou je het kunnen noemen. Het bestaat wel, maar het leeft niet. Het mist een (levens-)kracht die alles in beweging zet.

Doordat Yin en Yang deels elkaars tegengestelde zijn, ontstaat er vanzelf een spanningsveld. Zoals er tussen een plus- en minpool als vanzelf een elektrische stroom ontstaat, zo ontstaat tussen Yin en Yang de Qi (levenskracht). Dit is het derde wat genoemd wordt.

Met deze drie dingen, de twee uitersten en de levenskracht ontstaat het universum en alles erin. En of dat met een oerknal ging of dat Tao slechts de wil is van God of Allah mag u zelf beoordelen.

Om als laatste terug te keren op het begin; Tao was er al voor alles bestond. Het is er nu en het zal er zijn nadat alles verdwenen is. Omdat Tijd en Ruimte pas ontstonden bij het scheiden van Yin en Yang is Tao hiervan onafhankelijk en bestaat het in alle tijden gelijktijdig en omvat het alle plaatsen.

Tegelijk is Tao het niets, en daar laat ik het bij.

Door: Bas van Pelt in taoisme, 20-07-2010.